Bloggers

Een overzicht van blogs geschreven door aanbieders die zich hebben aangesloten bij e-Learning.nl.


Van Wilfred Rubens (redactie) | 11-03-2017 | Article Rating | (0) reacties

Waarom ik aanstaande woensdag vol overtuiging op GroenLinks stem #stemvoorverandering #TK17

Ik heb al een paar dagen een poster van GroenLinks achter mijn raam hangen. Sinds gisteren heb ik ook een Twibbon aan mijn Twitter-profiel toegevoegd. Op mijn weblog wil ik daarom niet achter blijven, en kleur bekennen. Daarbij schets ik ook een stukje persoonlijke achtergrond die van invloed is op deze keuze.

Stem voor Verandering stem GroenLinks

Bron: https://tijdvoor.groenlinks.nl/

Oorspronkelijk kom ik uit een nogal behoudend ‘nest’. Rond mijn zestiende jaar begon ik me echt te interesseren voor politiek. Het was de tijd van de discussies over kruisraketten. Ik bezocht in mijn geboorteplaats discussiebijeenkomsten over kernwapens, en ging daar steeds kritischer over denken. Bij de scholierenverkiezingen van -ik meen- 1981 stemde ik D66 (voor het eerst en het laatst). Vervolgens begon ik me ook druk te maken over natuur en milieu. Er werd toen een plan gelanceerd om een bos bij ons in de buurt te veranderen in een vakantiepark. Ik heb toen voorgesteld dat de Scoutinggroep, waar ik toen lid van was, zich aan bomen zou vastbinden. Dat is niet doorgegaan, net zo min als het vakantiepark. Het leidde wel tot een hilarisch sinterklaasgedicht.

Vervolgens ben ik gaan studeren, en vrij snel lid geworden van de studentenvakbond AKKU in Nijmegen. Ik heb onder meer deelgenomen aan de organisatie van de bezetting van het Erasmusgebouw in 1985. Die door Deetman voorgestelde basisbeurs zou immers de toegankelijkheid van het hoger onderwijs in gevaar brengen….

Mijn studie was behoorlijk politiek geëngageerd. Eén van de vakken heette bijvoorbeeld ‘staatstheoretische aspecten van de volwasseneneducatie’. We discussieerden veel over de rol van de overheid, maatschappelijke ongelijkheid en de rol die educatie daarbij kon spelen. Bij verkiezingen twijfelden veel docenten en studenten -waaronder ik- tussen partijen als PSP, CPN en PPR. We droomden over een middelgrote partij links naast de regenteske PvdA. De SP speelde landelijk nog geen rol van betekenis.

Toen de oprichting van GroenLinks werd aangekondigd, heb ik me dan ook meteen aangemeld bij de toenmalige Vereniging GroenLinks. Ik was één van de eerste rechtstreekse leden, zeker ik Nijmegen. Ik bezocht het eerste chaotische congres van de Vereniging GroenLinks waar onder meer ook Paul Rosenmöller, Marijke Vos, Maarten van Poelgeest en Rik Grashoff aanwezig waren.

Ik heb korte tijd deel uitgemaakt van de steunfractie in Nijmegen, maar ben met name als bestuurder actief geweest. Eerst als afdelingssecretaris, daarna als afdelingsvoorzitter. In de periode 1995-1997 ben ik secretaris publiciteit van het landelijk bestuur geweest, dat onder leiding stond van de geweldige en veel te vroeg overleden Ab Harrewijn. Ik ben onder meer verantwoordelijk geweest voor de eerste website en voor TV-spotjes waarin we bewust gebruik maakten van de populariteit van Paul Rosenmöller. Daarna ben ik weer lokaal actief geweest als afdelingsvoorzitter, om vervolgens enkele jaren lid en voorzitter te zijn geweest van de Partijraad van GroenLinks (met als dieptepunt de kwestie Pormes).

Na zo’n twintig jaar actief te zijn geweest, had ik het wel even gehad met GroenLinks. Ik stoorde me aan de soms ‘zure sfeer’ en het drammerige karakter van enkele leden. Veel discussies had ik al vaker mee gemaakt, en ik had geen zin meer in urenlange vergaderingen. Maar ik bleef lid. Tijdens een bijeenkomst over onderwijs heb ik nog even het kersverse kamerlid Jesse Klaver de hand gedrukt. “Ah, jij bent onze specialist op het gebied van elektronische leeromgevingen”, sprak hij.

Vier jaar geleden heb ik met het schaamrood op mijn kaken gezien hoe GroenLinks zichzelf bijna ten gronde richtte. Ik heb me na de verkiezingen zelfs afgevraagd of GroenLinks nog wel bestaansrecht had. Het was immers de bedoeling dat GroenLinks een middelgrote partij zou worden, een potentiële regeringspartij. Daar was ik lid van geworden.

Ik bleef echter lid. De verbinding van opkomen voor klimaat en milieu, internationale solidariteit en sociale rechtvaardigheid is uniek in ons politieke landschap. Ik hoopte dus op betere tijden. Die kwamen er onder Bram van Ojik, de redelijk snel orde op zaken wist te stellen.

En toen kwam Jesse. “Wat doet hij nou?”, vroeg ik me af toen hij met vier zetels riep dat we Nederland gingen veranderen. Halverwege de jaren negentig zou hij hierom zijn weggehoond. “Wat doet hij nou?”, vroeg ik me af toen hij enorme zalen liet afhuren voor zijn meet ups. Want hoe zou zijn team die vol krijgen? “Wat doet hij nou?”, vroeg ik me af toen hij riep premier te willen worden van Nederland. Maar met een aantal partijen van ongeveer gelijke omvang is ook dat best denkbaar.

Jesse Klaver heeft laten zien dat mensen het waarderen dat je visie, ambitie en lef hebt. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Ik heb het in Nijmegen aan den lijve ervaren bij de meet-up in De Vereeniging. Ondanks de dertig centimeter sneeuw was de zaal praktisch vol. Het publiek was jong, en deels ook geen lid. Bij de garderobe hoorde ik jongeren vertellen dat dit hun eerste politieke bijeenkomst was. De avond duurde geen vele uren, maar bestond uit een krachtig programma van ongeveer anderhalf uur. De sfeer was opgewekt, en Jesse ging serieus in op verschillende vragen. Ik herkende nog steeds het enthousiaste kamerlid die mij jaren eerder als ELO-specialist had begroet.

Ik heb sinds die tijd menig interview met hem gezien. Het valt me op dat hij een consistent verhaal heeft, en de koers van GroenLinks heel helder naar voren weet te brengen. En ja: ik heb ook soms wat moeite met de enorme aandacht voor de persoon, en vind het ‘Messias-achtige’ beeld dat geschetst wordt, overdreven.

Je kunt echter het succes van GroenLinks niet los zien van de persoon van de lijsttrekker. Dat was al zo ten tijde van Paul Rosenmöller, die zelfs in staat was een zaal agrariërs in Wychen enthousiast te krijgen. Nu werkt dat nog sterker, mede dankzij de vele ‘oude’ en ‘nieuwe’ media. Niet alleen het persoonlijke is politiek, het politieke is ook persoonlijk.

Ik vind dat Jesse’s visie, ambitie en lef beloond mogen worden in tijden waarin veel politici hun kop niet boven het maaiveld durven te steken. Verder sta ik inhoudelijk nog steeds achter GroenLinks, ook al ben ik het niet altijd met elk punt eens.

Een partij als D66 vind ik op economisch terrein te rechts. D66 wil inkomensverschillen niet verkleinen, het eigen risico in de zorg op € 450 houden, het ontslagrecht verder versoepelen en zzp-ers geen arbeidsongeschiktheidsuitkering geven (tenzij men die zelf commercieel afsluit). Je stemt wat mij betreft niet alleen vanwege een onderwijsparagraaf op een bepaalde partij.

De SP vind ik cultureel conservatief. Als het er op aankomt, neemt men geen noodzakelijke milieumaatregelen. Ook vind ik hen te anti-Europa. De Partij van de Dieren en de Piratenpartij komen niet in aanmerking omdat ik in 1989 bewust heb gekozen lid te worden van een partij die krachtenbundeling op ‘links’ wilde en regeringsverantwoordelijkheid niet uit de weg gaat. De versplintering op links baart me zorgen en gaat m.i. ten koste van de invloed van progressieve politiek en van het vermogen om onze samenleving te veranderen. Bovendien zijn hun belangrijkste punten ook bij GroenLinks in goede handen. Denk aan Linda Voortman’s verzet tegen de ‘sleepwet’.

En de PvdA? Ach, de PvdA. Ik heb het idee dat de houdbaarheidsdatum van deze partij is verstreken. De afgelopen jaren heeft men meegewerkt aan het vergroten van de kloof tussen arm en rijk. Hoe men met de ouderenzorg is omgegaan, vind ik onvergefelijk.

Volgens mij hebben we op termijn voldoende aan een conservatief-linkse partij (SP) en een progressief-linkse partij (GroenLinks).

Samenvattend stem ik woensdag a.s. overtuigend voor GroenLinks:

  • Omdat ik al sinds de oprichting lid van deze partij ben.
  • Omdat GroenLinks onze samenleving daadwerkelijk schoner en socialer wilt maken, daarin steeds de balans zoekt en noodzakelijke vergaande maatregelen niet schuwt. Als je de wereld socialer en groener wilt maken, kun je moeilijk alles bij het oude laten. Ook is GroenLinks één van de weinige partijen die verder kijkt dan de Nederlandse neus.
  • Omdat GroenLinks kans maakt eindelijk die middelgrote progressieve partij te worden, mogelijk zelfs de grootste progressieve partij.
  • Vanwege de aansprekende lijsttrekker.
  • Omdat andere partijen om inhoudelijke en/of strategische redenen voor mij geen alternatief zijn.

Twijfel jij wel nog?


Lees het hele artikel


Hoe waardeert u deze bijdrage?




Reacties

Plaats hieronder uw reactie.

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)